The Fearless Report 2025
“The Fearless Report 2025” bulgularını kullanarak hazırladığımız özeti paylaşıyorum:
İş yerinde psikolojik güvenlik sadece bir “kuşak” veya “kişilik” meselesi değil; tamamen organizasyonel ve takım düzeyindeki koşulların bir sonucu…
33 ülkeden ve 21 farklı sektörden 16.000’den fazla çalışanın katılımıyla hazırlanan The Fearless Report 2025, iş yerinde psikolojik güvenliği nelerin inşa ettiğine (veya nelerin yıktığına) dair ezber bozan veriler sunuyor.
İşte liderlerin ve İK profesyonellerinin mutlaka dikkate alması gereken 5 çarpıcı bulgu:
1. Yalnızlık, psikolojik güvenliği yarı yarıya düşürüyor: İş yerinde “her zaman” yalnız hissettiğini söyleyenlerin psikolojik güvenlik puanı devasa bir düşüş yaşıyor. Normal şartlarda bir takım, organizasyonun geneline kıyasla çalışanlara daha güvenli bir alan sunar; ancak en yalnız hisseden çalışanlar için bu “takım avantajı” tamamen ortadan kalkıyor.
2. HIPPO Etkisi (En Yüksek Maaşlı Kişinin Fikri) sessizlik yaratıyor: Kararların fikirlerin kalitesine göre değil de statüye göre alındığı ortamlarda çalışanlar sessizliğe bürünüyor. Ankete katılanların yaklaşık beşte biri ekiplerinde kararları statünün belirlediğini söylüyor ve bu durum özellikle açık iletişimi ve kapsayıcılığı derinden yaralıyor.
3. Ofise dönüş dayatmaları güveni zedeliyor: Çalışma ortamları arasında en yüksek psikolojik güvenlik puanına (80) hibrit çalışanlar sahipken, tam zamanlı ofise zorlananların puanı en düşük (65) seviyede. Asıl mesele nerede çalışıldığı değil; dayatmaların çalışana “sana güvenmiyorum” mesajı vermesi ve otonomiyi kısıtlaması.
4. Farklılıklar (Çeşitlilik) güveni besliyor: Farklı profesyonel geçmişlere ve uzmanlıklara sahip kişilerden oluşan takımlar, tek tip (homojen) takımlara göre çok daha yüksek bir psikolojik güvenlik puanına sahip. Farklılık, insanları daha fazla soru sormaya, açıklamaya ve birbirini dinlemeye teşvik ediyor.
5. Liderlerin “Kör Noktası”: Yukarı çıktıkça manzara güzelleşiyor; C-Suite ve Üst Düzey Yönetim, psikolojik güvenliği bireysel çalışanlara kıyasla çok daha yüksek değerlendiriyor. İlk kademe yöneticilerin (Takım Liderleri) “ekibimde açık iletişim var” algısı ile ekibin hissettiği gerçeklik arasında uçurumlar olabiliyor.